Wykonanie zdjęć rentgenowskich

Wadę spostrzega się bezpośrednio po urodzeniu dziecka. Zniekształcenie zwykle szybko narasta w okresie niemowlęcym (skok wzrostowy), a nie leczone zdecydowanie pogarsza się, gdy dziecko zaczyna stawiać pierwsze kroki. Zmiany mogą występować jedno- lub obustronne. Odróżnia się stopę końsko-szpotawą „miękką”, częściowo dającą się redresować, i stopę „twardą”. Prawie do stałych cech obrazu klinicznego należy zaliczyć wychudzenie mięśni goleni (zaniki i niedorozwoje) oraz torsję wewnętrzną piszczeli. W przypadkach gdy stopa końsko-szpotawa występuje w zespole wad, stwierdzamy dodatkowe anomalie w innych odcinkach narządu ruchu, a także cechy dysrafii.

Wykonanie zdjęć rentgenowskich w przypadkach stóp końsko-szpotawych ma znaczenie dla określenia stopnia przemieszczeń, a także dla oceny wyniku leczenia. Radiogram wskazuje dokładniej niż wygląd kliniczny, w jakim stopniu wszystkie komponenty stopy końsko-szpowatej zostały usunięte.

Leczenie, które trzebfLrozpocząćd razu po urodzeniu się dziecka, polega na stopniowyclTredresjach ręcznych, wykonywanych przez pouczonych przez lekarza rodziców.

W pierwszej kolejności przeprowadza się redresje przywiedzenia i ustawienia szpotawego. Jedną ręką przytrzymuje się piętę i kostki (aby nie spowodować złusz- czenia nasady), a palce drugiej ręki odwodzą i nawracają przodostopie, żeby rozciągnąć przykurczone torebki, więzadła i mięśnie przyśrodkowej strony stopy. Ustawienie końskie znosimy w ostatniej kolejności, najlepiej techniką opisaną przez Wisbruna (spychanie pięty ku dołowi przy zabezpieczeniu ustawienia w stawie skokowo-piętowo-łódkowym).

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>