Samorodna hiperkalciuria

Obecność guza przytarczycy stwierdza się tylko u około 5 do 7 procent pacjentów produkujących kamienie wapniowe. Nadmierne stężenie wapnia we krwi i moczu może być spowodowane także przez inne czynniki. Typowym przykładem jest przerzut nowotworu z dowolnej części ciała do kości. Wysoki poziom wapnia we krwi towarzyszy również nadczynności tarczycy, sarkoidozie (choroba nieznanego pochodzenia atakująca kości, skórę, oczy i płuca) lub nadmiarowi witaminy D w diecie (zjawisko coraz częściej spotykane w związku z przyjmowaniem – przeważnie bez zalecenia lekarskiego – ogromnych dawek witamin). Jeżeli zachodzi któryś z powyższych przypadków, to wiadomo, że zapobieganie tworzeniu się nowych kamieni musi polegać na dążeniu do wyeliminowania pierwotnej przyczyny, czyli na leczeniu nadczynności tarczycy, sarkoidozy lub – o co łatwo – zrezygnowaniu z przyj-mowania witaminy D. Jednak w większości przypadków, mimo nadmiaru wapnia w moczu, jego poziom we krwi jest w zasadzie normalny – mówimy wtedy o tzw. samorodnej hiperkalciurii. „Samorodna” to takie wygodne dla lekarzy słowo, gdy chcą powiedzieć: „nie znam przyczyny” „hiper” znaczy „za dużo”, a „kalciuria” oznacza „wapń w moczu’ ’. Tak więc wskazanie naj częstszej przyczyny nadmiaru wapnia w moczu to jakby stwierdzenie: „Nie wiem, dlaczego w moczu jest za dużo wapnia”! Wiele z tych przypadków to prawdopodobnie hiperkalciuria nerkowa, czyli pobieranie nadmiernej ilości wapnia z krwi przez nerkę. W rezul-tacie w moczu formują się kamienie.

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>