Rozpoznanie błonicy

Rozpoznanie błonicy opiera się przede wszystkim na zespole obja- . wów klinicznych. Badanie bakteriologiczne jest cenną metodą pomocniczą, jednakże nie ma znaczenia decydującego dla rozpoznania błonicy. Głoszona przez doświadczonych klinicystów zasada, że ,,w diagnostyce błonicy pierwsze i ostatnie słowo należy do klinicysty”, jest obowiązująca i niewzruszona.

W zespole objawów przemawiających za błonicą należy wziąć pod uwagę: a) charakterystyczne naloty porcelanowobiałe, szarawe lub zielonawe, umiejscowione na migdałkach i wykazujące tendencję do rozprzestrzeniania się na otoczenie naloty trudno dają się usunąć, a po ich zdjęciu miejsce to wykazuje ubytek krwawiący b) odczyn ze strony węzłów chłonnych i tkanki okołowęzłowej, co występuje w każdym przypadku o różnym nasileniu, zależnie od toksyczności błonicy okolica ta jest tkliwa, a określenie zarysów węzła nie udaje się c) słaby stosunkowo odczyn zapalny śluzówki gardła, wykazującej słabe przekrwienie w porównaniu z silnie uwydatniającymi się zmianami na migdałkach

– d) przeważnie nie ma znaczniejszego wzniesienia temperatury, co szczególnie uderza w przypadkach z rozległymi zmianami na migdałkach

– e) znamienną bladość twarzy, apatię, uczucie znacznego osłabienia ogólnego, przyśpieszone, słabo napięte tętno. Dolegliwości podczas łykania, jak i samoistne są znacznie słabiej wyrażone aniżeli w innych sprawach zapalnych gardła.

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>