POSTACIE NIEDOBORU WZROSTU

Osiągany wzrost ostateczny jest bardzo znamiennie dodatnio związany ze średnim wzrostem rodziców. Niższy wzrost jest osiągany u chorych, u których dojrzewanie płciowe rozpoczyna się przy młodszym wieku kostnym [16]. Według Jossa i wsp. [3] wzrost ostateczny wykazuje ujemną zależność z wiekiem kostnym i stopniem jego opóźnienia w czasie rozpoczynania leczenia, Z tego spostrzeżenia wynika praktyczny wniosek, że wczesne rozpoczynanie leczenia ma znaczenie dla uzyskanych rezultatów. Im większe opóźnienie wzrostu w stosunku do wieku kostnego, tym mniejszy jest osiągany wzrost ostateczny.

Leczenie innych postaci niedoboru wzrostu. Najczęstszą postacią niedoboru wzrostu jest konstytucjonalne opóźnienie wzrostu i rozwoju, jednostka opisana i zdefiniowana przez Lawsona Wilkinsa, a w piśmiennictwie polskim zwana niedoborem wzrostu z opóźniającym się pokwita- niem lub zwolnionym tempem rozwoju [9]. Dotychczas nie ustalono istnienia wspólnych dla wszystkich chorych zaburzeń hormonalnych, a etio- patogeneza choroby jest złożona i niejednorodna dla całej grupy.

Niektórzy chorzy wykazują znamiennie mniejsze wydzielanie hormonu wzrostu w ciągu nocy i ci są leczeni jak chorzy z klasyczną somatotropi- nową niedoczynnością przysadki (p, tab. 1), Bierich [1] twierdzi, że chorzy z konstytucjonalnym opóźnieniem wzrostu i rozwoju, chociaż nie różnią się od zdrowych pod wzglądem wydzielania hormonu wzrostu po testach stymulacyjnych, wykazują zmniejszone całkowite wydzielanie hormonu wzrostu oceniane metodą tzw. stężenia zintegrowanego. Wyniki wieloletniego leczenia 13 chorych zwykłymi dawkami (12 j./m2 powierzchni ciała) wskazują na znamienną poprawą wzrostu ostatecznego. Potwierdzenie wyników tej pracy może przynieść niezwykłe rozpowszechnienie leczenia preparatami ludzkiego hormonu wzrostu.

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>