POCHWA

Następstwem zaburzeń w procesie zespalania się najniżej położonych odcinków przewodu Müllera oraz zaniku dzielącej je ściany jest powstawanie rozwojowych wad pochwy. Najwyższym stopniem tego rodzaju zaburzenia jest zupełny brak pochwy niższymi-są różne stopnie jej niedokształcenia.

Niezwykła wąskość tego narządu, częściowe jego zarośnięcie w dolnej lub w górnej części, utrzymanie się przegrody dzielącej oba przewody Mullera, a w wyniku tej nieprawidłowości podwójna pochwa, istnienie uchyłków w ścianie pochwy i z drugiej strony, przebiegające od przedniej ściany do tylnej grubsze lub cieńsze pasma tkanki – wszystko to są rozmaite postacie jednej i tej samej wady w rozwoju przewodów Mullera. Niektóre z nich uniemożliwiają spółkowanie lub zajście w ciążę. Inne stanowią przeszkodę porodową. Z tych względów w wielu przypadkach dają one wskazania do zabiegu chirurgicznego. Zwężenia pochwy usuwamy przez zakładanie rozszerzadeł lub tamponów. W pewnych przypadkach rozważa się ewentualność stworzenia sztucznej pochwy, co jest zabiegiem, którego wynik jest niepewny, a który czasem jest bardzo poważny. Żadna z metod sztucznego wytworzenia pochwy nie odpowiedziała pokładanym w niej nadziejom.

Jeśli ściana dzieląca oba przewody Mullera nie uległa zanikowi, wytwarza się podwójna pochwa z reguły obie pochwy leżą wówczas obok siebie. Przegroda między obiema pochwami jest utworzona z tkanki mięśniowej, wysianej z obu stron błoną śluzową. Może ona mieć pewne braki zarówno w odcinku dolnym, jak i górnym. Zazwyczaj wadzie tej towarzyszy podwójna macica (uterus duplex – rye. 74, 76. Jeśli zaburzenie rozwojowe doprowadziło do wytworzenia jednorożnej macicy, pochwa jest w większości przypadków jedna, ale węższa i lepiej rozwinięta po jednej stronie.

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>