Levine i Clark

Masters i Johnson (1966) są pierwszymi badaczami, którzy podjęli szeroko zakrojone badania nad fizjologią orgazmu kobiety. Uwzględniając zarówno psychologiczne, jak i socjologiczne aspekty reaktywności seksualnej kobiety, skoncentrowali oni uwagę na aspekcie fizjologicznym, tj. na badaniu charakterystycznych reakcji fizycznych w czasie orgazmu. Doszli oni do wniosku, że zarówno ilościowe, jak i jakościowe współzależności między powyższymi aspektami są całkowicie odmienne u każdej przeżywającej orgazm kobiety. Jedynie charakter reakcji fizjologicznych i czasami indywidualny sposób wyrażania ich bywa stałym czynnikiem w orgazmie kobiety.

Przed Mastersem i Johnson (1966) nieliczni badacze, np. Levine (1948), Clark (1958) i inni, próbowali uchwycić i zinterpretować wiele reakcji fizjologicznych w czasie orgazmu kobiety. Dickinson (1949) oraz Ford i Beach (1951) doszli do wniosku, że reakcje fizjologiczne kobiety na stymulację seksualną nie ograniczają się jedynie do narządów płciowych, lecz widoczne są również w wielu innych narządach ciała. Gardner (1950) opisał mimowolne skurcze mięśni twarzy i prostych brzucha występujące w czasie orgazmu. Hornstein i Faller (1950) opisali reakcję hiper- wentylacji. Klumbies i Kleinsorge (1950) opisali reakcję serca i układu krążenia itp. Badaczom powyższym nie udało się jednak uchwycić wielostronnych korelacji tych reakcji w obrębie wzorów orgazmu. Doszli oni jedynie do wniosku, że orgazm kobiety jest reakcją całości ciała, z widocznymi odchyleniami w zakresie intensywności tych reakcji i czasu ich trwania. ‚

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>