Leczenie hormonami

Wyniki powyższych badań częściowo wyjaśniły znaczną immunogenność konwencjonalnych preparatów insuliny, zawsze zawierających powyższe zanieczyszczenia. Wyjaśniły one także obserwacje nad antyge- nowością homologicznej insuliny – np. u cieląt można wywołać przeciwciała przeciwinsulinowe za pomocą konwencjonalnych preparatów insuliny wołowej, a u ludzi – za pomocą insuliny ludzkiej. Odpowiedzialne za to są głównie zanieczyszczenia. Komponent a konwencjonalnych preparatów insuliny wszystkich gatunków wyróżnia się szczególnie dużą im- munogennością, proinsulina oraz dimer także wywołują powstawanie przeciwciał. Odpowiedź antygenowa organizmu na preparaty zawierające insulinę, uzyskaną z różnych gatunków zwierząt i wstrzykiwane chorym na cukrzycę, może zależeć w dużej mierze od powstania przeciwciał przeciwko zawartej w nich jako domieszka proinsulinie i związanym z nią białkom. Przeciwciała te wykazują reakcje krzyżowe z insuliną.

W wywoływaniu tego rodzaju późnego uczulenia sama insulina okazuje się silnym antygenem, zwłaszcza przy podawaniu w postaci kryształów lub po związaniu z substancjami opóźniającymi wchłanianie.

U osób tych można wykazać: 1) wiązanie insuliny przez limfocyty, a także granulocyty (te ostatnie są być może biernie immunizowane przez krążące we krwi przeciwciała), 2) częste powstawanie odczynów jeszcze przed wytworzeniem humoralnych przeciwciał.

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>