Krztusiec

Krztusiec nie ma charakteru choroby sezonowej (Bogdanowicz), natomiast podobnie jak w innych chorobach zakaźnych spotykamy się co pewien czas (zwykle co 4—5 lat) ze wzmożeniem się fal epidemicznych.

Krztusiec szerzy się drogą kropelkową. Źródłem zakażenia jest chory. Najwyższa możliwość zakażenia istnieje w pierwszym okresie nieżytowym choroby. Jest to okres, w którym objawy są mało charakterystyczne, toteż rozpoznanie bywa utrudnione. W miarę postępu choroby zdolność zakażenia stopniowo maleje, tak że chorego w 5—6 tygodniu choroby uważa się za niegroźnego dla otoczenia. Dużą rolę w rozprzestrzenianiu krztuśca odgrywają przypadki poronne i atypowe, szczególnie częste wśród dzieci starszych i osobników dorosłych. Prze ważnie ze strony narządu oddechowego i układu nerwowego ośrodkowego. W okresie nieżytowym spotykamy się głównie z zapaleniem nieżytowym w górnych drogach oddechowych, które nie odbiega od obrazu zwykłego nieżytu. Najczęściej dopiero w okresie napadowym zjawiają się powikłania w postaci zapalenia oskrzeli, zapalenia oskrze- lików, zapalenia płuc, opłucnej, ropni płuc itd.

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>