Kryteria zaburzeń społecznej funkcji zachowań seksualnych

Zachowania człowieka w całej swojej różnorodności posiadają jednak pewne cechy wspólne, którymi są m.in. dwie funkcje (osobista i społeczna), jakie powinny być realizowane podczas każdego aktu zachowania. W zachowaniach mniej rozwiniętych może być realizowana tylko jedna z funkcji, pod warunkiem, że działanie to nie jest równocześnie sprzeczne z funkcją drugą. Człowiek wykonujący swoje obowiązki służbowe, jeśli tylko lubi swoją pracę, zaspokaja w ten sposób szereg swoich potrzeb osobistych (potrzeby: uznania, akceptacji, samorealizacji, materialne itp.), spełniając równocześnie wymagania i oczekiwania społeczne. W zupełnie odmiennym rodzaju zachowania, np. na spotkaniu towarzyskim, również uwidacznia się funkcja osobista (zaspokajanie własnych potrzeb), a także funkcja społeczna (zaspokajanie potrzeb innych uczestników spotkania poprzez wyrażanie im uznania, akceptacji, przychylności itp.). Istnieją też rozmaite proste formy zachowania, w których realizowana jest tylko jedna z wymienionych dwóch funkcji. Na przykład spożywanie posiłku spełnia funkcję osobistą, natomiast brak w tym zachowaniu funkcji społecznej. Gdyby jednak spożywanie

I pokarmu odbywało się w takich warunkach, gdy inne osoby z otoczenia głodują, zachowanie to uznalibyśmy za nieprawidłowe, ponieważ pozostawałoby w sprzeczności z funkcją społeczną, jaka powinna się w tym wypadku ujawnić. Z podobnych względów nie akceptujemy również takich zachowań, w których bez dostatecznego uzasadnienia realizowana jest w pełnym zakresie funkcja społeczna, przy równocześnie poważnym zakłóceniu funkcji osobistej (np. jeśli ktoś mający poważne kłopoty ze zdrowiem nie podejmuje leczenia, tłumacząc to koniecznością wypełniania przekraczających jego siły obowiązków społecznych).

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>