Kliniczne wyznaczniki normy seksualnej

Poniżej przedstawiono sześć istotnych wyznaczników, które mogą pomóc klinicyście w odróżnieniu normy od patologii seksualnej. Są nimi:

– 1) różnica płci, 2) dojrzałość, 3) obustronna akceptacja, 4) dążenie do obustronnej rozkoszy, 5) nieszkodliwość dla zdrowia, 6) nieszkodzenie innym ludziom, a więc społeczeństwu.

Zgodnie z tymi wyznacznikami do zakresu normy zaliczyć należy wszelkie formy aktywności seksualnej, zachowania i praktyki seksualne pomiędzy dojrzałymi osobnikami różnej płci, akceptowane przez nich i stosowane w celu uzyskania przez nich rozkoszy, które nie szkodzą ich zdrowiu oraz nie naruszają norm współżycia społecznego. Rodzaj zachowań i praktyk seksualnych nie ma przy tym żadnego znaczenia dla zakwalifikowania ich do zjawisk normalnych lub patologicznych. Wynika to z wprowadzenia do seksuologii koncepcji różnic indywidualnych, która przyznaje ludziom prawo do poszukiwania własnych – osobistych sposobów osiągania rozkoszy. Rozkoszy tej nie można zresztą uzyskać, jeśli realizuje się praktyki i zachowania w ramach wąskiego wachlarza narzuconego ludziom z zewnątrz, lecz niezgodnego z ich własnymi upodobaniami. Próby podporządkowania się nieracjonalnym modelom zachowania oraz nieracjonalnym ograniczeniom w wyborze rodzaju praktyk seksualnych doprowadzały do zawodów, zniechęceń, frustracji i nerwic. Dlatego racjonalne wydaje się pozostawienie dojrzałym ludziom swobody wyboru rodzaju praktyk, które sprawiają im maksymalną rozkosz, są przez nich akceptowane, a przy tym nie szkodzą ich zdrowiu oraz nie szkodzą społeczeństwu. Jakież bowiem niebezpieczeństwo – z powodu którego należałoby wprowadzić dalsze ograniczenia – kryją w sobie te praktyki dla człowieka i społeczeństwa?

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>