INNE RODZAJE NIEDOKRWISTOŚCI POLEKOWYCH

Należy wspomnieć jeszcze o 3 rodzajach niedokrwistości polekowych: syderoblastycznych i z niedoboru żelaza oraz wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego.

Niedokrwistość syderoblastyczna występuje najczęściej podczas leczenia lekami przeciwgruźliczymi (izoniazyd, cykloseryna, pirazynamid) chloramfenikolem oraz w fenacetynizmie przewlekłym (tab. 25.14).

Leki te powodują zaburzenia syntezy hemu i kumulację żelaza w mi- tochondriach erytroblastów na skutek zaburzeń w metabolizmie witaminy Bs lub hamowania aktywności ferochelatazy.

Badania laboratoryjne wykazują umiarkowaną niedokrwistość, niekiedy dwupostaciową, retikulocytopenię, duże stężenie żelaza w surowicy krwi, małą utajoną zdolność wiązania żelaza, hiperplazję układu czerwonokrwinkowego szpiku z obecnością nieprawidłowych pierścieniowatych \ syderoblastów i odczynem megaloidalnym, zmniejszone zużycie i inkor-

Izoniazyd porację żelaza ao hemu, miernie skrócony okres przeżycia krwinek czerwonych oraz obniżoną aktywność ferochelatazy w erytroblastach.

Zapobieganie. Zaleca się podawanie witaminy Be podczas leczenia lekami tuberkulostatycznymi, mogącymi wywołać niedokrwistość sydero- blastyczną,

Leczenie. Zaprzestanie podawania leków zazwyczaj powoduje ustąpienie niedokrwistości syderoblastycznej. Niedokrwistość po lekach tuber- kulostatycznych leczy się dużymi dawkami witaminy B6 (100-200 mg/24 h).

W przypadku odczynu megaloidalnego szpiku podaje się również kwas foliowy (10-45 mg/24 h). Przetaczań krwi należy unikać z obawy przed rozwojem hemosyderozy.

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>