Immunosupresja

Formy pośrednie indukują łatwo zarówno tolerancję, jak i prdoukcję przeciwciał. Reagując z gęsto ułożonymi determinantami DPNn-POL receptory limfocytów B zostają być może unieruchomione na powierzchni błony komórkowej (co uniemożliwia charakterystyczne przemieszczenie się i skupianie powstałych kompleksów oraz związane z tym pobudzeni limfocyta). Tolerancja ta byłaby analogiczna do wywołanej przez kompleksy antygen-przeciwciało w strefie lekkiego nadmiaru antygenu. Przy mniej-szej gęstości determinant haptenowych część miejsc wiążących recepto-rów pozostaje wolna i nie dochodzi do ich unieruchomienia. Dla utrzy-mania stanu tolerancji w pewnych układach doświadczalnych wymagana jest stała obecność w organizmie zwierzęcia niewielkich ilości antygenu, na który tolerancję wywołano. immunosupresja

Immunosupresję można wywołać poprzez podawanie pewnych preparatów farmakologicznych, naświetlanie promieniami jonizującymi albo przez podanie takich środków, jak: surowica antylimfocytarna, L-aspara- ginaza itd. Do środków farmakologicznych stosowanych do wywołania immunosupresji należą: antymetabolity, środki alkilujące, pewne anty-biotyki, a także glikokortykoidy. Jedne z nich, jak na przykład endo- ksan, powodują głównie inwolucję obszarów grasiczoniezależnych, inne, jak na przykład kortyzon, nawet w obrębie limfocytów T oddziałują różnie na różne ich subpopulacje. Różne środki immunosupresyjne w różnym stopniu uszkadzają również układ krwiotwórczy. Stosując te środki należy pamiętać, że w pewnych sytuacjach mogą one nawet stymulować odpowiedź immunologiczną. Było to już powodem tragicznych nieporo-zumień (na przykład przy próbach leczenia choroby wtórnej).

Z doświadczeń na zwierzętach wynika, że na przykład endoksan, a także i hydrokortyzon równolegle do swego immunosupresyjnego dzia-

Dodaj komentarz

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>